De zomer is een heerlijke en bijzondere tijd. Alles vertraagt een beetje. Agenda’s worden leger, dagen zijn langer. En juist dan gebeurt er vaak iets bijzonders: als de dagelijkse structuur wegvalt, worden patronen zichtbaar die je normaal niet opmerkt.
Sommige mensen voelen pas in de vakantie hoe moe ze zijn. Of hoe onrustig ze eigenlijk worden van niks hoeven. Alsof het lijf zegt: Nu kan ik eindelijk iets kwijt.
Anderen merken dat ze zelfs op een strandbedje de neiging houden te zorgen, zich verantwoordelijk te voelen of zich schuldig te voelen als ze niets ‘doen’.
Dat is geen toeval. Want je neemt je systeem overal mee naartoe.
Je plek in je gezin van herkomst, je overlevingsstrategieën, oude overtuigingen – ze reizen gewoon met je mee. En dat hoeft niet verkeerd te zijn. Maar het mag wel bewust worden.
Juist deze tijd van het jaar nodigt uit tot reflectie.
Wat wil je na deze zomer echt anders doen?
Wat is van jou – en wat draag je eigenlijk al veel te lang voor een ander?
In systemisch werk kijken we precies naar dat soort vragen. Naar de diepere laag onder wat je denkt of doet. Zodat je kunt voelen wat werkelijk van jou is. En wat je misschien mag teruggeven.
Aan je moeder. Aan je vader. Aan je systeem. Zodat jij je plek in kunt nemen – voluit, met beide benen op je eigen grond.
Na de zomer is er weer ruimte om daarmee aan de slag te gaan. In groepsopstellingen, themadagen of 1-op-1 sessies. De nieuwe data voor de tweede helft van het jaar staan al op de website. Maar nu eerst: een adempauze. Een zomer. Een tijd om niets te hoeven. En misschien juist daardoor te ontdekken wat er werkelijk speelt.
Ik wens je een zomer die voedt.
En als jij voelt dat je toe bent aan echte verandering: weet me dan te vinden.
